print

נוף חתום: דפוסים של ייצוג

אוצרת: סיגל ברקאי 2.4.2009 - 26.7.2009
שישי בערב, 2009

עבודתו של ארז ישראלי, שישי בערב (2009), מבטאת כמיהה לעולם אחר, יהודי-אירופאי, מעין זיכרון קולקטיבי של בני אירופה שהיגרו לישראל. דווקא ישראלי, כבן הארץ, שולח מבט כמה, מלא געגועים, אל עולם מרוחק שהיה ואבד: "הרכבת מסמלת את הזמן הממשיך לנוע מול הזמן שנעצר, מהווה תזכורת, ואינה מאפשרת לסועדים לחזור לשולחן... ניסיתי לשלב בין דימוי השולחן לבין נוף אמיתי, של יערות אירופיים, הטבועים עמוק בתודעה שלי כשאני חושב על נוף בהקשר של זהות יהודית. מפתיע בעיניי שכשחושבים על נוף בהקשר לזהות יהודית חושבים על נוף אירופאי ולא ישראלי. בהדפס ניסיתי לחבר בין הרכבת לבין דימוי היער, ובאמצעות הטכניקה להפוך אותם לאחד."

عمل إيرز يسرائيلي الجمعة مساء (2009) يعبّر عن توق لعالم آخر، يهودي-أوروبي، أشبه بذاكرة جماعية لأبناء أوروبا الذين هاجروا إلى إسرائيل. فالإسرائيلي بالذات، كابن البلاد، يرسل نظرة تائقة، ملؤها الحنين إلى عالم بعيد كان ثمّ ضاع.
يرمز القطار إلى الزمن الذي يواصل التحرّك مقابل الزمن الذي توقف، يذكّر ولا يسمح للطاعمين بالعودة إلى المائدة.. حاولت الدمج ما بين صورة المائدة وبين منظر طبيعي حقيقي، لغابات أوروبية، تغوص عميقًا في وعيي حين أفكر بالمنظر الطبيعي في سياق هوية يهودية. من المفاجئ بنظري أنّه حين نفكّر بالمنظر في سياق هوية يهودية نفكّر بمنظر طبيعي أوروبي وليس إسرائيليًا. في اللوحة المطبوعة حاولت الربط ما بين القطار وصورة الغابة، وجعلهما واحدًا بواسطة التقنية.