print

נוף חתום: דפוסים של ייצוג

אוצרת: סיגל ברקאי 2.4.2009 - 26.7.2009
ללא כותרת, 2009

הילה לולו לין נעה בטווח שבין נוף חיצוני לנוף פנימי, אלא שאצלה מדובר בכניסה פנימה ממש לתוך עומק הגוף הפיזי. בסדרת עבודות שמקורותיה מצויים בספרי רפואה הופכים מערכות עצבים, כלי דם ואיברי גוף פנימיים להרים ולגבעות, לעצים ולערוצי נחלים. מבנים פיזיולוגיים מורכבים של הלב ושל המוח מייצרים חיבור בין עולם מיקרו-קוסמי לעולם קוסמי, בין נוף גופני, חומרי ואישי לנוף חיצוני. החיבור בין ממשות הגוף לממשות הנוף מרמז על אי האפשרות לנתק את הנוף מהאדם או את האדם מנופיו. עבודתה פס II, שנוצרה בעקבות מבצע "עופרת יצוקה" בעזה, מקבילה בין תאי גוף שבורים ומתפרקים לבין בתים, פטריות עשן ומערכות נופיות של הרס ושל חורבן. ברמה האוניברסלית ביותר, המשותפת לכל היצורים החושבים, האמנית פונה אל הצופה ומזכירה לו שאף לו יש מוח ולב, ושאם אך ירשה לעצמו להזדהות עם ה"אחר", יגלה שעקירה, פליטוּת ונדודים הם מצב בלתי אנושי בכל השפות ובכל התרבויות.

تتحرّك هيلة لولو لين هي أيضًا في المسافة ما بين المنظر الخارجي والمنظر الداخلي، لكنّ الأمر لديها هو الدخول فعليًا إلى عمق الجسد المادي. في سلسلة أعمال تعود أصولها إلى كتب الطبّ، تتحوّل أجهزة الأعصاب، الأوعية الدموية، وأعضاء الجسد الداخلية إلى جبال وتلال، إلى أشجار وجداول ووديان. البنى الجسدية المركّبة للقلب والمخ تخلق ربطًا بين عالم ميكرو-كوني وعالم كوني، بين منظر جسدي، مادي وشخصي ومنظر خارجي. الربط بين حقيقة الجسد وحقيقة المنظر الطبيعي يرمز إلى استحالة فصل المنظر الطبيعي عن الإنسان أو الإنسان عن مناظره الطبيعيّة. عملها خط II، الذي أنتجته على أثر عملية "الرصاص المسبوك" في غزة يوازي ما بين خلايا جسد مكسّرة ومفكّكة وبين بيوت وأعمدة دخان ومنظومات مناظر لدمار وخراب. على المستوى الأكثر كونيةً، والمشترك لجميع المخلوقات القادرة على التفكير، تتوجّه الفنّانة إلى المشاهِد وتذكّره بأنّ لديه هو أيضًا مخًّا وقلبًا، ولو سمح لنفسه فقط بالتماهي مع "الآخر"، فسيكتشف أنّ التهجير، اللجوء والترحال هي وضع غير إنساني بجميع اللغات وفي كل الثقافات.